زیبا عبدالله انتخابات منطقه آزاد اروند منطقه آزاد اروند

زیبا: عبدالله انتخابات منطقه آزاد اروند منطقه آزاد اروند انتخابات عبدالله کعبی

گت بلاگز اخبار فرهنگی و هنری وارد شدن به عرصه سینما کار ساده‌ای نیست / بهناز پورفلاح

وارد شدن به عرصه سینما کار ساده‌ای نیست. فکر نمی‌کنم با بازی در یک فیلم‌کوتاه این امکان فراهم شود.

وارد شدن به عرصه سینما کار ساده‌ای نیست / بهناز پورفلاح

بهناز پورفلاح : وارد شدن به عرصه سینما کار راحت ای نیست

عبارات مهم : تئاتر

وارد شدن به عرصه سینما کار راحت ای نیست. فکر نمی کنم با بازی در یک فیلم کوتاه این امکان فراهم شود.

به گزارش صبا، بهناز پورفلاح فارغ التحصیل زبان انگلیسی و هنرهای نمایشی است و از سال ۸۸ وارد عرصه بازیگری سینما و تلویزیون شده است است و ۱۴ سال در تئاتر روی صحنه رفته هست. او تاکنون در فیلم های سینمایی «دو عروس»، «سمفونی تولد»، «فیلسوف های احمق» و «این صداست که می ماند» و همچنین در سریال های «کیمیا»، «هاتف»، «پاهای بی قرار» و «کام شیرین» و تله فیلم های «گلی از خورشید»، «اشک های مادر»، «به نام مادر» و…ایفای نقش کرده است و آخرین کار او بازی در سریال «هاتف» به کارگردانی داریوش یاری بوده است که در ایام ماه محرم از تلوزیون پخش می شد.

وی همچنین تجربه همکاری با کارگردانانی همچون مردها منوچهر هادی، داریوش یاری، کاظم راست گفتار، داود موثقی، محمد پرویزی و جواد افشار را در کارنامه خود دارد و در حال حاضر در حال تمرین نمایش «قاتل بی رحم» به کارگردانی آقای محمدجواد بشارت و همچنین نمایش «عمارت منزل ارواح» به کارگردانی خودش است .

پور فلاح به غیر از بازیگری و کارگردانی تئاتر تاکنون چند فیلم کوتاه و نیمه بلند را در مقام کارگردان ساخته است و تجربه حضور در چندین جشنواره داخلی و خارجی فیلم را دارد. او به تازگی ساخت فیلم «به نام مادر» را به آخر رسانده است و تاکنون با این فیلم در چندین جشنواره داخلی و خارجی حضور داشته است و جوایزی را نیز کسب کرده است به این بهانه با او به گفت وگو نشستیم.

ایده و ساخت فیلم «به نام مادر» از کجا آمد؟
با یکی از نویسندگان خوب زن منیژه محتاج الفضل که از دوستانم هستند راجع به ساخت فیلمی که دوست داشتم در رابطه با مادر باشد، گفت وگو می کردم که فیلمنامه «به نام مادر» را جهت من نوشتند و یک فیلم ۳۵دقیقه ای ساخته شد که با این فیلم در جشنواره های متعددی شرکت کرده ام و خدا را شکر با استقبال خوب مخاطبان و منتقدان مواجه شده است است.

آیا مشکلاتی هم در ساخت این فیلمتان داشتید که ذهن شما را در حین ساخت مشغول خود کند؟
من مشکلی جهت ساخت فیلمم نداشتم و ممنونم از تمام عواملی که مرا در ساخت فیلم «به نام مادر» حمایت و همکاری کردند خصوصا اورژانس پایتخت کشور عزیزمان ایران و بیمارستانی که دوست نداشت هیچگاه اسمی از آن برده شود، آن جا را رایگان در اختیار ما قرار دادند و چون تقریبا ۹۵درصد از فیلم من در بیمارستان اتفاق می افتاد، تمام همکاری ها را با من انجام دادند و تمام بخش های بیمارستان، در مدت فیلمبرداری در اختیار من بود..

شما در این فیلم به غیر از کارگردانی بازی هم می کردید، همزمان انجام دادن این هر دو کار که نیاز به تمرکز دارد سخت نبود؟چگونه هر دو کار را به صورت موازی پیش بردید؟
قطعا مشکل های خاص خودش را دارد ولی داشتن دستیار و منشی صحنه خوب می تواند کمک شایانی باشد جهت یک کارگردان که هم بازی کند و هم کارگردانی. من هنگامی که بازی می کردم بعد بازی خودم را می دیدم و یا تایید می کردم یا تکرار مجدد می رفتیم.

شما تجربه بازیگری در سینما،تلویزیون و تئاتر را دارید، وارد شدن بازیگران صورت در فیلم های کوتاه چه تاثیری در رشد و دیده شدن فیلم های کوتاه دارد؟
من اعتقادی به حضور بازیگر صورت در کارهایم ندارم، مگر این که آن بازیگر به آن نقش که در ذهن خود دارم بخورد و بازیگر قابلی باشد ولی فقط به خاطره صورت بودنش او را وارد کار نمی کنم. ولی نمی توان منکر این شد که حضور بازیگران صورت در تئاتر و سینما موثر است و چه بسا موجب فروش زیاد فیلم ها و نمایش ها می شود، بسیاری از فیلم های کوتاه با حضور بازیگران صورت دیده شده است اند.

آیا فیلم های کوتاه در دیده شدن بازی بازیگرانی که تازه وارد این عرصه شده است اند بافایده است و می تواند پله ای جهت آن ها باشد تا به عرصه سینما وارد شوند؟
وارد شدن به عرصه سینما کار راحت ای نیست. فکر نمی کنم با بازی در یک فیلم کوتاه این امکان فراهم شود. ولی حضور مستمر در فیلم های کوتاه و یا تئاتر می تواند جهت یک بازیگر تازه کار یا دانشجوی بازیگری تجربه اندوزی خوبی باشد و او می تواند هم خود را به مرور نشان دهد و هم می تواند با آزمون های متفاوت خطاهایش را بشناسد که اگر در یک فیلم سینمایی گزینش شد، دیگر آن اشتباه ها را تکرار نکند و یا از تجربه های خوب خود در بازیگری در فیلم کوتاه استفاده کند.

آیا شما تقسیم بندی صرف بازیگران به دو دسته تئاتری و سینمایی را قبول دارید؟
خیر، تئاتر مادر بازیگری است و بازیگران تئاتری در سینما و تلویزیون حرفه ای تر و ماندگار تر هستند البته با رعایت ورژن های تصویر، بسیاری از بازیگران سینما و تلویزیون هم هستند که وارد عرصه تئاتر شدند و ایفای نقش می کنند..

اگر بازیگران بتوانند صدا و حرکات بدنشان را در برابر دوربین کنترل کنند، می توانند کار تصویر را هم به خوبی انجام بدهند و بالعکس بازیگران سینما و تلویزیون جهت بازی روی صحنه تئاتر قطعا باید بدن و بیانشان را نیرومند تر کنند.

سالانه فیلم های کوتاه بسیاری ساخته می شود ولی متاسفانه به غیر از بعضی جشنواره ها در جاهای دیگر دیده نمی شوند. به نظر شما از چه طریقی می توان باعث دیده شدن فیلم کوتاه شد؟
فیلم های کوتاه حرف های عمیق و با مفهوم زیادی دارند که اگر از طریق رسانه ملی مجوز پخش بگیرند بسیار می توانند در فرهنگ سازی موثر واقع شوند، یا می توان قبل از این که در سالن های سینما فیلم پخش شود جای تبلیغات مرسوم، فیلم کوتاه پخش شود.

سالانه جشنواره های بسیاری در کشور ما با مباحث متفاوت برگزار می شود، آیا این همه جشنواره می توانند کمکی به فیلم کوتاه کنند؟
هدف از ساخت فیلم باید فرهنگ سازی در جامعه باشد نه فقط این که به گرفتن چند جایزه در جشنواره اکتفا شود. وجود این جشنواره ها می تواند در دیده شدن فیلم ها کمک کند.

فیلمسازان کوتاه هر لحظه از نبود منابع مالی در ساخت فیلم کوتاه گله می کنند، این پرسشها چقدر در ساخت فیلم کوتاه خوب تاثیر دارد و چگونه می شود این پرسشها را حل کرد؟
در حال حاضر جهت ساخت فیلم های بلند و سینمایی هم، پرسشها مالی و سرمایه گذار بیداد می کند. چه بسا بسیاری از بازیگران غیرحرفه ای به بهانه تامین قسمتی از سرمایه، فیلم وارد این عرصه شدند و باعث منزل نشین شدن بازیگران حرفه ای و پیشکسوت شدند، چه برسد به تامین بودجه جهت یک فیلم کوتاه. جهت برطرف این مسئله باید خود ارشاد هم پا پیش بگذارد و به فیلم های کوتاه کمک کند.

شما با کارگردانان صاحب نامی تجربه همکاری داشتید، خود اگر بخواهید دنباله روی سبک خاصی در ساخت فیلم باشید، زیاد دنبال چه ژانر و سبکی می روید؟
درواقع سبک، نظر شما از دنیا و از زندگی هست، این که چگونه آن را می بینید و چگونه آن را احساس می کنید. بنابراین چیزی خودآگاهانه نیست. سبک می تواند برحسب عنوان عوض کردن کند. ولی چیزهای اساسی خاصی هم وجود دارد، که من نمی دانم آیا خودآگاهانه به آن پرداختم یا ناخودآگاهانه. چون گاهی هنگامی که به فیلم های قدیمی نگاه می کنم چیزهایی کشف می کنم که خودآگاهانه به آن نرسیده بودم بلکه از ضمیر ناخودآگاهم سرچشمه گرفته بوده اند. این نظری کاملا شخصی است چون به تعداد افراد خلاق، نظریات گوناگون وجود دارد.

دوست ندارم فکر کنم سبک دارم. سبک من در گزینش هنرپیشه ها و نحوه تفکر خاص و روانشناسی آدم ها در فیلم هست. به نظر من اگر فیلمی روی نوار ویدئو ضبط شود یا با دوربین ثابتی گرفته شود یا دوربین هزار حرکت بکند و تمام زوایای ممکن را بگیرد، تا مورد توجه مردم نباشد ارزش ندارد، این که چه شکلی است جهت من جالب نیست. متاسفانه کارگردان هر لحظه سوار کار نیست و چیزهای مشخصی تاثیر کلی فیلم را دگرگون می کنند، ولی در تحلیل نهایی به نظر من این که شما چگونه انسانی هستید و احساستان راجع به مردم و زندگی چیست به گونه ای از طریق فیلم شما انتقال یافته می شود.

کار کردن با کدام یک از کارگردانان علاقه و آرزوی شماست؟
من تاکنون با کارگردانان خوب و صاحبنامی کار کرده ام که چیز های بسیاری از آن ها یاد گرفته ام، ولی اگر بخواهم یک کارگردان را نام ببرم، که کار کردن با او جزو آرزوهایم هست، آقای ابراهیم حاتمی کیا است.

چطور شد که وارد دنیای هنر شدید؟
بسیار سخت. خوب من هیچ گونه روابطی نداشتم و از دوران نوجوانی در پشت صحنه فیلم ها حضور داشتم و همچنین در بخش گویندگی خبر و رادیو قبول شدم ولی متاسفانه چون هیچ رابطه و آشنایی نداشتم نتوانستم در آن سال ها وارد بشوم.

با این همه تجربه هم اکنون از جایگاهی که دارید راضی هستید؟
به هیچ وجه. من حدودا شش ماه هیچ کاری را قبول نکردم و به علت فشارهایی که رویم بود، منزل نشین شدم تا این که کارگردانی نمایش «عمارت منزل ارواح» را شروع کردم و مشغول به کار خودم شدم.

سخن پایانی؟
امیدوارم به سینما به عنوان یک صنعت در کشور نگاه شود و به دور از تمامی حواشی و با حمایت دولت بتوانیم در راه فرهنگ سازی کشور عزیزمان ایران عزیز قدم برداریم..

وارد شدن به عرصه سینما کار ساده‌ای نیست / بهناز پورفلاح

واژه های کلیدی: تئاتر | سینما | بازیگری | جشنواره | سینمایی | بازیگران | کارگردانی | فیلم کوتاه | عکس بازیگران

دانلود


دانلود فایل ها

نویسنده : topsblog